Πέμπτη 7 Φεβρουαρίου 2008

Ταξίδι...άγνωστο...!!

Μέσα σ'ένα ταξίδι μπήκαμε στο πουθενά να πάμε... Κ αυτα που ονειρευτήκαμε στον άνεμο σκορπανε...
Μόνο η θάλασσα μας αγαπά κ αυτή μας ταξιδεύει ποτέ δεν ζήτησε αντίτιμο... Μόνο τη ψυχή μας, γαληνεύει....

Στα κύματα είναι το ταξίδι μας...χωρίς να κάνουν στάση.. Μόνο αυτή ξέρει το που θα μας ξεβράσει...
Ταξίδι θέλαμε στο πουθενά να πάμε με τον νου...
Κ δεν σκεφτήκαμε καλά
Τη δύναμη τ'ανέμου...

Μη μου ζητάς επιστροφή
Το ξέρεις δεν γυρνάω...
Ένα ταξίδι αποφάσισα..
Κ στο τέρμα του θα παω...
Μαζί κάναμε την αρχή
Στη μέση μένεις πίσω...
Κ όταν θα έρθει η αυγή
Θα σ'αποχαιρετήσω....

Σ'ένα ταξίδι μπήκαμε στο μακριά να πάμε... Τα όνειρα κ οι ελπίδες μας...... Αυτα μας κυβερνάνε.... Ο άνεμος σαν κόπασε, Χαράζουμε πορεία... Πάμε όπου μας οδηγούν τα βήματα... Να βρούμε....
Ευτυχία......!!!

!!! (τίλτος αργότερα)

Που είναι η αλήθεια
Κ που είναι το ψέμα..
Καρδιά μου μη ψάξεις
Να το βρεις...
Γιατί το μόνο που θα καταφέρεις....
Είναι να πως θα πληγωθείς....

Λόγια ωραία λένε όλοι
Μα ποιος, όμως τα εννοεί
Να πιστεύουμε Έχουμε μάθει κ ας οδηγούν στη καταστροφή....

Θέλουμε μόνο να τ'ακούμε
Κ ας μην είναι αληθινα
Πόνο, δάκρυα μας φέρνουν
Κ δεν μας βγάζουν πουθενά..
Ποια αλήθεια να πιστέψεις
Κ τη στ'αλήθεια ν'αγαπάς
Όταν βλέπεις να γελάνε
Στο γκρεμό ευθεία όταν πας..

Ωραία λόγια λένε όλοι
Να σε λυτρώσει όμως
Ποιος μπορεί...
Πάντα πιστεύεις σ'ένα θαύμα
Να γλυτώσεις απ'τη καταστροφή...

Τετάρτη 6 Φεβρουαρίου 2008

Τρελές σκέψεις!?

Ο αέρας που αναπνεω έχει τη γεύση σου... Ο ήλιος που φωτίζει τη ψυχή μου.. Έχει τ'όνομα σου... Τα πάντα γύρω μου......... Είσαι εσυ.....
Κ άλλα πολλά.....
Τρελές σκέψεις... Το ποιος είμαι.. Που παω.. Τη κάνω.. Τη θέλω...απλά.. παίρνω το τηλ, κρατάω σημειώσεις κ πιθανόν να κάνω ανάρτηση..
Είναι ένας τρόπος έκφρασης κ αυτός.. Κ της πιο πολλές φορές είναι ασυναρτησίες.. Σκέψεις βγαλμένες απ'το πουθενά.. Που δεν ξέρω που θα οδηγήσουν... Μπερδεμένες, που δεν βγαίνει νόημα...
Μερικές φορές αναρωτιέμε... Μήπως είμαι ΤΡΕΛΛΟΣ.. Μήπως τά'χω χαμένα? (ναι.ξέρω.κάτι θυμίζει..είναι τραγούδι του Σφακιανάκη)..
Αν ξεμπερδέψω της σκέψεις που ίσως βγάλω κάποιο νόημα.. Μήπως τρελαθώ τότε?
Γι'αυτό λοιπόν... Δεν βασανίζω το μυαλό μου... :)
Έχει γεύση τελικά ο αέρας ή είναι άλλη μια τρελή σκέψη?
Εδώ κολλάει ένα άλλο τραγούδι...
(Ασ'τον τρελό στη τρέλα του κ μη τον συνεφερεις... Μητσιάς). Απ'ότι φαίνετε οι σημειώσεις δεν κάνουν καλό.. Ναι.. Αλλά κάποια στιγμή το κεφάλι θα σπάσει αν δεν φύγουν κάποιες τρελές, χαζες, σκέψεις απ'το μυαλό.
Το αποτέλεσμα είναι ένα.. Το μυαλό δεν αδειάζει ποτέ...
Κ για να πω την αλήθεια δεν θέλω ν'αδιάσει..
Ακούω τη βροχή... Είναι ωραία... Κάθε σταγόνα που πέφτει είναι ένα κομμάτι δικό σου, μέχρι να ολοκληρωθεί η μορφή σου!
Θ'αντέξω να σε δω η θα βάλω τα κλάματα?
Αντίθεση.. Στην αρχή γράφω για ήλιο,που έχει η μορφή σου κ τώρα, σα σταγόνες της βροχής... Διαφορετικά πράγματα,μα τόσο ίδια μεταξύ τους...
Είμαι ακόμα εδώ! Τελικά το αποτέλεσμα βγήκε..
Εχω αρχίσει κ τα χάνω.. Από χρόνια το είχα ψηλό καταλάβει...αλλά τώρα είναι τελειωτικό..
Σκέψεις σκέψεις σκέψεις!

Το χαρτί κ το μολύβι η στη προκειμένη περίπτωση το τηλ δεν κάνουν καλό... Γιατί γράφονται αυτα που υπάρχουν στο μυαλό...
Που της περισσότερες φορές είναι τελείως χαζες η τρελές σκέψεις... Αλλά ποιος είναι στα καλά του σήμερα?
Σκέψεις σκέψεις σκέψεις...

Κυριακή 3 Φεβρουαρίου 2008



Τη απέμεινε απ'τη ζωή μου... Τα πήρες όλα εσυ...,

Σαν ένα κλαδί που απ'το χιονια σπάει είναι ψυχή μου... Δεν είναι πλέον δυνατή...

Ένα κενό, ένα τίποτα, μου έμεινε για να ζήσω....
Όνειρα ανεκπλήρωτα, που έκανα για σενα... Δεν είν' η καρδιά μου δυνατή...
Ταξίδι κάνει μακρινό... Με σπασμένα φρένα....

Είναι η αγάπη, ο έρωτας, της θάλασσας αλμύρα... Μα είν' η καρδιά μου σκοτεινή... Μια μαύρη καταιγίδα...

Σπασμένα απ'το βοριά είναι τα φτερά μου.... Άνοιξη ποτέ δεν θα ξανά δω.... Γκρεμίστηκαν τα όνειρα μου...