Όνειρο!?

Δεν είναι τ'όνειρο που θέλω να ζήσω,μα ότι κατοικεί εκεί μέσα... Το χέρι να απλώσω να σ'αγγίξω,κ ας ήταν για μια μέρα... Το σ'αγαπώ δεν θα το πω,μα θα το πνίξω για δύναμη μεγάλη να πάρω κ όταν έρθει η στιγμή αντίο να σου πω... δεν εχω μάθει αγάπη να παίρνω, κ τη φοβάμαι πολύ... Δεν ξέρω τη θα κάνω αν τη νοιώσω, μα τη προσμενω τη στιγμή αυτή... Το όνειρο κλωστες λεπτές που σπάνε,δεν είναι κάτι απτό... Οι σκέψεις τρελές σ'αυτό με γυρνάνε κ δε μα αφήνουν να βγω... δεν είναι τ'όνειρο που θέλω να ζήσω,μα η ζωή έξω απ'αυτό....να βγω να κατοικείσω σ'αυτό το κόσμο το τρελό!! Απλώνοντας το χέρι κράτησε με,δείξε μου το δρόμο να διαβω!!

Χωρίς τίτλο

Περνώ τ'αμάξι στους δρόμους τρέχω.... Θεέ μου βρέχει, κανε με ν'αντέξω...
Τη βροχή δεν τη φοβάμαι, τους ανθρώπους μόνο..... Το κορμί μου τρύπαει μα αντέχω στο πόνο....
Της βροχής οι σταλες το κορμί μου τρύπανε.... Τα χαστούκια της ζωής.. Αυτα θεέ μου... Αυτα φοβάμαι...
Παίρνω τ'αμάξι δεν ξέρω που παω... Το μόνο που θέλω είναι να τραγουδάω..
Στίχους να γράφω τραγούδια να λέω...μαζί με τα σύννεφα... Μαζί τους να κλαίω....

Παίρνω τ'αμάξι στους δρόμους τρέχω.. Μακριά απ'τους ανθρώπους... Που δεν τους αντέχω..

Άραγε!?

Ένα βιβλίο η ζωή που θέλω να το διαβάσω, μα όταν κάνω την αρχή μου έρχεται να κλάψω.. Είναι τα όνειρα που έμειναν εκεί, προσμενοντας να έρθει κ γι'αυτα μια ωραία αυγή.. Το ξέρω ψυχή μου ποτέ μου δεν σ'αγάπησα... Έκλαιγες δύνατα, κ πάλι δεν σε άκουσα.. Ένα βιβλίο η ζωή που ποτέ δεν ξεφυλλίζω, γιατί αν το κάνω από πόνο θα δακρύζω.. Είναι γραμμένα εκεί πολλά, δάκρυα κ λύπες,το γέλιο κ η χαρά σε πια σελίδα δεν μου είπες.. Να σ'ακούσω θέλω όταν ψιθυρίζεις, τότε έχεις πολλά να πεις κ τη καρδιά μου σκίζεις.. Ένα βιβλίο η ζωή σαν του ουρανού τα χρώματα, κάθε σύννεφο μουντό είναι του καθενός βιώματα.. Η άνοιξη σαν έρθει θέλω να τη ζήσω, στα κύματα της θάλασσας με τη τρελές μου σκέψεις ξανά να περπατήσω...

Χωρίς τίτλο.

Είμαι μόνος κ έρημος κ το μπουκάλι δίπλα...Είμαι μόνος κ έρημος κ με λιώνει η πίκρα.. Σημασία δεν μου δίνεις κ πονάω.. φεύγεις μακριά κ απ'το κλάμα σπαστάραω.... Δώσε τη δύναμη που φεύγεις το αντίο να σου πω...Τα μάτια μου να πάψουν να κλαίνε κ να αιμοραγω.. Μες τη μοναξιά ο πόνος τη καρδιά μου κατακλύζει... Μόνος κ έρημος σαν το ποτήρι που ραγίζει..

Υποκρισία.

Λυπάμαι που μερικοί έχουν τον θάνατο παιχνίδι..μάλλον δεν έχει συμβεί στο περιβάλλον τους κ δεν μπορούν να καταλάβουν..πόσο κενοί άνθρωποι είναι θεέ μου...τη μια στιγμή δείχνουν ότι λυπούνται κ την αμέσως επόμενη είναι μεσ'τη τρελή χαρά..κ μη μου πείτε ότι είναι αντίδραση για να ξεχαστητε απ'αυτό που σας λύπησε..πόσο φτηνά συναισθήματα υπάρχουν!? Ούτε ίχνος σεβασμού γι'αυτο που εκδήλωσαν πριν..δεν υπάρχει ανθρωπιά.. Πριν λίγες μέρες έζησα κάτι που εύχομαι κ μακάρι να μη το ζήσει άνθρωπος..όχι τον θάνατο..τον έζησα πριν χρόνια..αυτό που έμεινε από τον άνθρωπο που έφυγε.. Λυπάμαι πολύ γι'αυτούς..όταν θέλετε να δείξετε ότι είστε άνθρωποι..κάντε το τουλάχιστον σωστά..

Αυτό το κείμενο το εχω γράψει σε μια άλλη παρόμοια υπηρεσία για κάτι άσχημο που είδα..
Τελικά δεν υπάρχει σεβασμός στον άνθρωπο που έφυγε... Μα ούτε κ στον άνθρωπο που πονάει από αυτόν τον χαμό...
Υποκρισία στο μεγαλείο της..

Τι είμαι τελικά?

Είναι μια εμπειρία που δεν θα θελα να ξανά ζήσω.. Απόγευμα παρασκευής, 6+ κάτι η ώρα ο καιρός χάλια..να βρέχει.. Κάπου σε μια άκρη ενός σπιτιού μια κοπέλα στα 30 της περίπου,κ δίπλα της ένα μικρό κοριτσάκι προσπαθούσαν να αποφύγουν όσο γινόταν τη βροχή.. Ήταν με κατεβασμένο το κεφάλι, παίρνοντας δίπλα της ακούω τη μικρή να της λέει.... Μαμα μη κλαις.. Δεν ξέρω.. Αλλά εκείνη τη στιγμή κάτι ένοιωσα.. Ένα κόμπο στο στομάχι.. Σκέφτηκα να της μιλήσω.. Αν θέλει να τους παω κάπου.. Αλλά.. Παράλληλα σκέφτηκα την αντίδραση της αν την πλησίαζα πιο κοντά...προσπέρασα.. Κ αναρωτιόμουν τη μπορεί να είχε αυτή η κοπέλα για να είναι εκεί.. Όσο το σκέφτομαι τώρα λέω τη λάθος έκανα που δεν της μίλησα..δεν υπάρχει ανθρωπιά στις μέρες μας? Είμαι τόσο αναίσθητος τελικά? Όχι... Γιατί πιο παλιά σε παρόμοια περίπτωση, σταμάτησα.. Της έκανα παρέα για αρκετή ώρα.. Προσπάθησα να τη κάνω να νοιώσει καλά..το κατάφερα κ στο τέλος τη πηγα στο σπίτι της.. Δεν θα μάθω ποτέ τη έγινε η κοπέλα με τη μικρή της...μακάρι να είναι καλά κ οι δύο τους.. Μετανοιώνω που προσπέρασα.. Κ κυρίως γιατί σε τέτοια θέματα είμαι ευαισθητοποιημένος.. Κ όσον αφορά τα παιδιά.. Ας ήμαστε λίγο πιο ανθρώπινοι με τον συνάνθρωπό μας..τη να είχε άραγε κ ήταν σε'κεινη τη κατάσταση..Λυπάμαι πολύ έτσι που σκέφτηκα εκείνη τη στιγμή.. Εύχομαι να είναι καλά..